บทที่ 11 รอยยิ้มใต้แสงจันทร์

**ลมราตรีพัดเอากลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยยามค่ำคืนลอยละล่องเข้ามาในอุทยานส่วนตัวของจวนตระกูลลี่ แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงกระทบผิวน้ำในสระประกายระยิบระยับ ลี่อิงหลันนั่งอยู่เพียงลำพังบนม้านั่งหินอ่อน ในมือถือถ้วยชาร้อนที่เริ่มชืดลง นัยน์ตาคู่สวยทอดมองแสงจันทร์ผ่องแผ้วด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากกาลก่อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ